مرزبانان تایلندی، معمولا بعد از یک انفجار فیلها را در حالی پیدا میکنند که غرق در خون گوشهای افتادهاند و حداقل یک پای خود را از دست دادهاند؛ البته اگر شانس بیاورند و در اثر انفجار نمیرند.
این فیلها پای خود را روی مین از دست دادهاند و حالا در یک بیمارستان «دوستدار فیلهای آسیایی» در شمال تایلند درمان میشوند. مسئولان این بیمارستان علاوه بر نگهداری و معالجه فیلها برایشان پای مصنوعی درست میکنند و آنها را به زندگی عادی بر میگردانند.
فیلها تا ۲۵ سالگی رشد میکنند بنابراین موشا باید چند نوبت دیگر پای پروتزیاش را عوض کند.
بعضی از بچه فیلها تنها چند روز بعد از اینکه راه رفتن را یاد گرفتهاند، هنگام عبور از مرز میانمار و تایلند پا روی مین گذاشتهاند و حالا باید بقیه عمر را با پای مصنوعی سر کنند. عمر متوسط فیلها ۶۵ تا ۸۰ سال است.
مرزبانان تایلندی، معمولا بعد از یک انفجار فیلها را در حالی پیدا میکنند که غرق در خون گوشهای افتادهاند و حداقل یک پای خود را از دست دادهاند؛ البته اگر شانس بیاورند و در اثر انفجار نمیرند. مرز تایلند و میانمار یکی از معدود مرزهایی است که هنوز هم در آن مین کاشته میشود.
این فیل ۴ساله موشا نام دارد که وقتی ۷ ماهه بود روی مین رفت و پای جلوییاش را از دست داد. پایی که دو سوم وزن یک فیل را تحمل میکند. حالا بعد از سه سال و نیم موشا صاحب پای جدیدی میشود که کارکنان بیمارستان برای او میسازند.
پای فیل را در یک کیسه پر از دانههای فومی وارد میکنند و قالب میگیرند و بر اساس الگوهایی که موجود است، قسمتهای از بین رفته پا را میسازند. با تمام جزئیات، پوستی شبیه پوست فیل، ناخن و حتی رنگی که مطابق با رنگ بدن فیل است!
یک مربی، چند روز موشا و پای جدیدش را زیر نظر میگیرد تا او را به زندگی جدید برگرداند. موشا باید راه رفتن، بازی کردن، خوابیدن و حتی ایستادن با این پای جدید را یاد بگیرد و مربی اینها را به او آموزش میدهد. پا گذاشتن روی یک مانع، بازی کردن با موزها و جا به جا کردن اشیا، اولین آموزشهایی است که به یک فیل با پای مصنوعی داده میشود.
فیلها تا ۲۵ سالگی رشد میکنند بنابراین موشا باید چند نوبت دیگر پای پروتزی اش را عوض کند. به همین دلیل، فیلهایی که به این بیمارستان آورده میشوند، تا پایان عمر تحت نظر هستند.
نظر خود را ارسال کنید